Spaanskamp: een icoon

Als vijfjarig meisje liep ik dagelijks de trap van de flat af. Daarna fietste ik naar Bakkerij Batjes om snoep te halen. Op een dag liep ik het trappenhuis in en kwam ik mijn opa tegen. In dezelfde oogwenk zag ik een grote sprinkhaan op me zitten. Ik raakte volledig in paniek en begon te schreeuwen. Mijn opa haalde het beest meteen van me af. Hij kwam helemaal op de fiets vanuit Radewijk. Het zijn flarden van herinneringen… 

Toen we later verhuisden naar een ander huis in Heemse, zat ik achterop de brommer bij mijn vader. We reden langs de stoplichten bij Spaanskamp. Ook in mijn latere kinderjaren fietste ik daar elke dag langs. En wanneer we met de auto op bezoek gingen bij familie in Enschede, reden we Hardenberg binnen met uitzicht op Spaanskamp. Het was altijd een herkenningspunt. 

Spaanskamp voelt voor mij als een icoon, iets wat er altijd is geweest. Juist daarom is het zo jammer dat het nu verdwijnt. Er breekt een nieuw hoofdstuk aan, maar in mijn herinneringen zal Spaanskamp altijd blijven bestaan. 

Marion Heitbrink