Drie hoog aan Spaanskamp

Een tweeling op het balkon
Op 7 augustus 2000 werd het ineens een stuk drukker op drie hoog aan Spaanskamp. Daar werd onze tweeling Sabine en Bart geboren. De buren maakten er meteen iets bijzonders van: op ons balkon verscheen een grote ooievaar met twee baby’s eraan. Met details waar iedereen om moest lachen: eentje mét piemeltje en eentje zonder.

Het was precies in de tijd dat Big Brother op televisie was. In dat programma had een stel ook de namen Bart en Sabine. Daardoor bleven mensen regelmatig even staan kijken naar ons balkon.

“Je zag mensen langsrijden, stoppen, nog eens kijken en soms zelfs omdraaien. Dan stonden ze beneden te lachen: Bart en Sabine, hebben we dat nou goed gezien?”

Die namen hadden wij trouwens al lang bedacht. Bart was de oorspronkelijke naam van mijn man voordat hij geadopteerd werd. Toen bleek dat we echt een jongen en een meisje kregen, was de keuze voor ons snel gemaakt: Sabine en Bart. Ruim voordat Big Brother was begonnen.

Drie balkons en een lange gang
Wij woonden op nummer 85, een hoekwoning in het middelste flatgebouw. Het appartement had drie balkons, een grote woonkamer, drie slaapkamers en een lange gang van ongeveer tien meter. Aan de achterkant zat een balkon dat net zo lang was als die gang. Dat balkon werd ook echt veel gebruikt. Met verjaardagen zaten we er makkelijk met 10 man naast elkaar.

“Ik vond het een fantastische woning. We hebben daar altijd met heel veel plezier gewoond.”

Vanaf drie hoog keek je uit over Hardenberg. Een fantastisch uitzicht, heerlijk was dat.

Met een tweeling de trap op
Met een tweeling op drie hoog wonen had natuurlijk ook zijn uitdagingen. Als ik alleen thuis was, moest ik het slim aanpakken. De kinderwagen bleef beneden in de schuur staan en de kinderen gingen één voor één naar boven. Eerst één kind naar boven dragen, even bijkomen en dan weer naar beneden voor de ander.

Het ging ook wel eens mis. Zo viel er eens een keer de deur boven dicht terwijl de sleutel nog binnen lag. Dan sta je beneden met een baby in je armen en ligt er al een kind boven in huis.

Gelukkig was er altijd wel een oplossing. Dan werd de onderbuurvrouw erbij gehaald en kwam er een hamer tevoorschijn om een raampje open te krijgen, of er werd snel iemand van de woningbouw gebeld om de deur open te maken.

De boodschappen werden ook wel eens vergeten. Die bleven dan per ongeluk beneden in de auto staan. Pas boven bedacht je: “Oh ja… de melk staat nog in de auto.” Dan moest er toch weer iemand drie trappen naar beneden.

Alles boven, alles bij de hand
Als je eenmaal boven was, was het leven eigenlijk verrassend praktisch. Alles was gelijkvloers. Je hoefde nergens meer heen. In de keuken zette ik een badje klaar en soms ging het badderen gewoon in de gootsteen. Dat was simpel en werkte prima.

“Mijn motto was altijd: gemak dient de moeder.”

De balkons waren ook heerlijk met kleine kinderen. Ze konden naar buiten kijken en er gebeurde altijd wel iets op straat.

De kerktelefoon
Toen ik zwanger was en niet meer naar de kerk kon, kon ik terecht bij de buren in de laagbouw. Daar woonde een ouder stel met een zogenaamde kerktelefoon: een soort radioverbinding waarmee je de dienst thuis kon meeluisteren. Ik mocht daar gewoon aanschuiven. Dan zat ik bij hen in de woonkamer, kreeg een kopje koffie en luisterde mee naar de preek, alsof ik er zelf bij was. Het zijn van die kleine dingen die laten zien hoe het er daar aan toeging.

Koningsdag vanaf het balkon
Een van de hoogtepunten in de straat was Koningsdag. Dan was er een grote braderie en rommelmarkt en liep de hele buurt uit. Voor ons betekende dat vooral stoeltjes op het balkon zetten en kijken naar alles wat er beneden gebeurde.

“Iedereen zat op het balkon te kijken. Stoeltjes buiten, mensen zwaaien naar elkaar. Koningsdag was echt een ding hier.”

Soms liep je even een rondje over de markt, maar vaak was het al gezellig genoeg boven.

Een plek om met plezier op terug te kijken
De flats op Spaanskamp waren in die tijd echte starterswoningen. Veel jonge stellen begonnen er. De woningen waren ruim, praktisch en betaalbaar. Voor mij blijft nummer 85 daarom een plek vol herinneringen. Aan het uitzicht vanaf het balkon, aan het op en neer lopen met een tweeling en aan een tijd waarin het leven misschien druk was, maar ook eenvoudig en gezellig.

Een gewone flat, maar wel één waar ik nog altijd met veel plezier aan terugdenk. Het voelde echt als thuis. En soms denk ik nog wel eens: als ik de sleutel van nummer 85 weer zou kunnen krijgen, dan wist ik het wel.

Sytske Hutten