Borrel?

Toen er kinderen kwamen hebben we veel met en voor elkaar opgepast. De babyfoon werd ingezet met een superlange draad over het balkon, door de slaapkamer en gang naar de kamer waar we zaten. Oppassen maar!   

In de winter moest in de berging de wasmachine met dekens worden ingepakt. Ook de kraan moest worden afgesloten, om de boel niet te laten bevriezen. De berging was niet verwarmd en deuren en ramen zaten dan helemaal vastgevroren. Het vroor binnen bijna net zo hard als buiten. 

In de badkamer hadden we nog een lavet, waar we moeiteloos inklommen om ons te douchen. 

We woonden 4-hoog. De kinderwagen werd in de schuur geparkeerd, omdat er geen lift was. Als we met de kinderwagen op pad gingen, dan werd deze eerst voorverwarmd met kruiken. 

Als de brandweer uitrukte, reed (heel) Hardenberg achter de gillende sirenes aan. Op het kruispunt bij Oostloorn, waar we op uitkeken, was het dan een drukte van belang. 

Wanneer iemand van ons de buren uit wilde nodigen voor een borrel, dan ging dat via een speciale tik op de radiator in de keuken. We hebben altijd gedacht dat de buurman van 1-hoog, die erg doof was, daar geen last van had. Maar toen we daar eens met z’n allen op bezoek waren, vroeg hij toch wat dat getik op de verwarming betekende! 

We hebben met veel plezier op Spaanskamp gewoond, maar nu is dan toch de tijd aangebroken voor sloop en nieuwbouw.   

We wonen al jaren in Zwolle en hebben een tegel in huis met de volgende spreuk: 

 

Blief ie in de buurte of goai ok wied, 

Harnberg raak ie nooit meer kwiet. 

  

Jan en Joke Peters