Onze flat aan Spaanskamp 41

Hoewel ik er sinds het overlijden van mijn oma in maart 1984 niet meer ben geweest, schrik ik toch van dit bericht. Ik heb zoveel fijne herinneringen aan de Spaanskamp 41. Het idee dat die plek straks met de grond gelijk gemaakt wordt, voelt alsof er ook een sloopkogel door mijn herinneringen gaat. Natuurlijk weet ik dat ik die in mijn hoofd bewaar, maar toch… 

Ik heb op het punt gestaan om nog weer eens een kijkje te gaan nemen in die flat. De huidige eigenaar zei dat ik van harte welkom ben, maar ik durf het niet. Bang dat het beeld dat ik heb in één klap verdwijnt. Nu kan ik elke ruimte en alle rituelen nog haarfijn voor mijn geest halen. De eetkamer waar ik zoveel legpuzzels heb gemaakt als ik bij oma mocht logeren. Waar ik Bebogeen op mijn boterham kreeg. Waar mijn oma elke ochtend voor de kapspiegel zat om met een puntkam, heel precies, haar watergolven te modelleren. Een ritueel dat ze afsloot met een flinke dot haarlak en een ragfijn haarnetje met kleine zilverkleurige balletjes. 

In de grote stoel naast de radio, luisterde ik naar de Top 100 Allertijden. Als er een favoriet nummer langskwam, wachtte ik tot de dienstdoende deejay zijn mond hield en drukte op ‘record’. Bloedirritant als dan halverwege ‘Paradise by the dashboard light’ het bandje vol bleek en er mee stopte. Of erger, als de band vastliep. Zat je eindeloos met een pen te pielen om de lange sliert tape, die inmiddels de vorm van een harmonica had aangenomen, weer in de cassette te draaien. 

In de flat zat geen douche maar een lavet. Een soort kruising tussen een gootsteen en een zitbad. Als kind vond ik het een geweldige uitvinding. En midden in de lange gang, waar je lekker kon kegelen, zat de wc. Mijn neefje probeerde altijd met een botermes het slot open te draaien als je daar nietsvermoedend je ding zat te doen. Het is hem één keer gelukt en toen waren de rapen goed gaar. En onder het zonnige balkon – we woonden op de eerste verdieping – rook het heerlijk naar rozenbottels. Die geur brengt me altijd weer terug naar die plek. 

Midden in de lange gang, waar je lekker kon kegelen, zat de wc. Mijn neefje probeerde altijd met een botermes het slot open te draaien als je daar nietsvermoedend je ding zat te doen.

Allemaal dierbare herinneringen: verbindingen met momenten, met mensen en met gevoelens. Ze geven een warm en veilig gevoel. Het zijn een soort mentale toevluchtsoorden. Je kunt er altijd weer naartoe. Of ik nog een keer naar de flat ga voordat de sloopkogel er doorheen gaat? Ik blijf twijfelen… 

Ria Tuenter

Van een neef van mijn moeder kreeg ik nog niet zo lang geleden deze zwart-witfoto uit 1965. Op de foto staan mijn oma, mijn moeder en ik op het balkon van onze nieuwe flat op de eerste verdieping aan de Spaanskamp 41 in Hardenberg.